Hoe kan een partij voor de arbeid tegen investeringen zijn die arbeidsplaatsen opleveren?
Zeggen dat dit land een probleem van ongelijkheid heeft, is lachwekkend, schrijft Axel Ronse in een opiniestuk in De Standaard.
“In tien jaar verschoof 16 miljard euro van arbeid naar kapitaal”, kopte De Standaard woensdag. Een studie van de Nationale Bank (NBB) toonde aan dat het aandeel van de lonen in onze totale welvaart was gedaald. In 2014 ging 64 op 100 euro naar de lonen, in 2024 nog 59 euro. De PVDA ziet daarin haar grote gelijk: ‘Alarm, de ongelijkheid stijgt! We hebben een probleem van herverdeling!’ De communisten doen uitschijnen dat er meer geld naar “de rijken” gaat, en minder naar wie werkt. Ze verzwijgen de oorzaak: onder impuls van de N-VA heeft de overheid de loonlasten voor werkgevers en werknemers fors verlaagd. Eerst met de taxshift in de regering-Michel, nu opnieuw via het optrekken van de belastingvrije som en de werkbonus. Werknemers verdienen helemaal niet minder, ze zijn er sinds 2014 netto op vooruitgegaan. Maar bedrijven en werknemers betalen minder belastingen. Dat laatste is geen schande, er bestaat geen enkel niet-communistisch land dat méér van de lonen wegvreet dan België.
Zeggen dat dit land een probleem van ongelijkheid heeft, is lachwekkend. Volgens de gini-coëfficiënt staat België in de top 3 van meest gelijke, herverdelende landen ter wereld. Bovendien zegt de NBB dat de ongelijkheid sinds 2014 niét is gestegen. Een van de populistische truken van de PVDA is om kapitaal voor te stellen als geld dat gaat naar steenrijke aandeelhouders die hun sigaren aansteken met briefjes van 100 euro.
De realiteit is dat de middenklasse belegt in onze bedrijven en zo meegeniet van de winsten. Onze bedrijven zetten hun kapitaal om in investeringen, machines en bedrijfsgebouwen, innovatieve projecten, en om nieuwe werknemers aan te werven en op te leiden. De NBB schrijft dat het aandeel van investeringen de voorbije tien jaar is gestegen. Fantastisch nieuws, want die investeringen zijn de groene scheuten van onze welvaart. Maar die dreigen vertrappeld te worden. Onze bedrijven moeten concurreren met Amerikaanse, Chinese en Indiase bedrijven die veel lagere energie- en loonkosten kennen. Onze bedrijven worden extra gehinderd door de Europese Commissie, met verstikkende regels en richtlijnen. We proberen die handicaps te verlichten, zodat er straks nog jobs en lonen overblijven. Hoe kan een partij die beweert op te komen voor werknemers daartegen zijn? Hoe kan een partij voor de arbeid tegen investeringen zijn die arbeidsplaatsen zullen opleveren?
De PVDA wekt de indruk dat we de sociale zekerheid droogleggen omdat we de lonen minder belasten. Ze vergeten dat lagere lasten leiden tot meer arbeidsplaatsen, en dat hogere nettolonen meer mensen zullen motiveren om te werken, in plaats van zich te nestelen in de inactiviteit. Hun model houdt mensen afhankelijk van uitkeringen. Het PVDA-model heeft in de loop der geschiedenis altijd tot armoede en miserie geleid. Ons model leidt tot welvaart en welzijn.
