“Ruttens censuur is de grofste en gevaarlijkste vorm van publieksonderschatting”

Ook u zal er de komende weken niet aan ontkomen. Politiek gekrakeel op kap van het Eurovisiesongfestival, een liedjeswedstrijd die de politieke gemoederen altijd heeft beroerd. Maar als politiek debat uitmondt in censuur om de eigen politieke agenda te realiseren, moeten alle alarmbellen afgaan.

Linkse morele verhevenheid

De overgrote meerderheid van de Vlamingen veroordeelt -net als u en ikhet verschrikkelijke geweld van de voorbije maanden op vaak onschuldige mensen. Voor sommige politici is nuance intussen een taboe geworden. Zij steken Vlamingen liever in een bepaald kamp. Die polarisering drijft linkse politici, in naam van het eigen grote gelijk, tot extreem verregaande voorstellen. Zo pleitte -de zogezegd liberale- Gwendolyn Rutten vorige week nog voor stakingsacties van de VRT-vakbonden om haar eigen politieke standpunt kracht bij te zetten.

Vlamingen zijn geen kleuters

Daarmee impliceert Rutten dat de Vlaming niet zelf kan nadenken over wat op zijn televisiescherm verschijnt. Zij gelooft dus blijkbaar dat de overheid dan wel de vakbond mensen moet behoeden voor een uitzending. Dat is niet zo. Vlamingen zijn geen kleuters. Zij weten zelf wat er gebeurt en kunnen daar zelf een oordeel over vellen. Mensen kunnen heus wel zelf beslissen of dat voor hen een reden is om al dan niet te kijken. Daar hebben zij de overheid, de vakbond of mevrouw Rutten niet voor nodig.

Censuur als gevaarlijk precedent.

Censuur toepassen om een politiek punt duidelijk te maken en dat bovendien aan iedereen opleggen, is bovendien een gevaarlijk straatje waar u het einde nog niet van ziet. Landen die uitzendingen laten schrappen omdat de inhoud ervan hen niet zint, blaken meestal niet van de democratische gezondheid. Censuur vanuit zogenaamde ‘juiste moraliteit’ verwacht je eerder in autocratische regimes. Maar niemand weet wat die ‘juiste ideeën’ over enkele jaren zullen zijn. En zo bedient links zich van recepten waar ze elders in de wereld zwaar kritiek op hebben. Als het maar in het eigen politieke kraam past.

Vakbonden instrumentaliseren

De VRT heeft een zekere redactionele onafhankelijkheid. Het is niet de overheid die het zendschema bepaalt. Ook de vakbonden niet. En gelukkig maar. Ook een vakbond kan en mag een mening hebben over wat er in de wereld gebeurt. Maar een vakbond is in eerste instantie een vertegenwoordiger van haar leden. Het is dan ook onaanvaardbaar dat politici de vakbonden voor hun kar proberen spannen. De tijd dat vakbonden een politiek instrument waren van deze of gene politieke strekking, ligt hopelijk achter ons. Stel je voor dat de politiek in enig ander bedrijf de vakbonden zou vragen om het eigen politiek standpunt af te dwingen bij de directie. Het kot zou te klein zijn en liberalen zouden op hun achterste poten moeten staan. Tot daar het liberalisme van Anders en mevrouw Rutten.

Vertrouwen in de Vlaming

Kortom. Vlamingen kunnen echt wel zélf nadenken over wat ze vinden van een bepaalde uitzending. Iedereen kan voor zichzelf beslissen of hij kijkt of niet. Daar hebben ze het linkse morele vingertje, de overheid en de vakbond niet voor nodig. In een democratie nemen politici deel aan het maatschappelijk debat met argumenten allerhande. Maar een overheid die ingrijpt of het middenveld inzet om resultaten te boeken onderschat haar burgers deerlijk. Censuur is niet de oplossing. Nu niet, nooit.

Manu Diericx
Vlaams volksvertegenwoordiger

https://www.n-va.be/nieuws/ruttens-censuur-is-de-grofste-en-gevaarlijkste-vorm-van-publieksonderschatting