De werkloosheidshervorming van de regering-De Wever loopt bij de eerste resultaten al grondig mis. Maar liefst 47,9 procent van de werklozen die hun uitkering verloren, klopte aan bij het OCMW voor een leefloon.“In Wallonië loopt dat op tot 55,4 procent, bijna het dubbele van die befaamde‘één derde’ die premier De Wever had voorspeld”, merkt Vlaams Belang-Kamerlid Kurt Moons op."Dit toont wat wij altijd al hebben gezegd: als je de jobcreatie en activering niet aanpakt, schuif je mensen gewoon van het ene loket naar het andere.”

De eerste cijfers van de overheidsdienst Maatschappelijke Integratie zijn alarmerend. Van de ruim 9.000 mensen die twintig jaar of langer werkloos waren, kreeg bijna de helft een leefloon. In Vlaanderen ging het om 38,1 procent, in Brussel om 41,5 procent. Wallonië springt er met 55,4 procent ronduit alarmerend uit. “De belofte dat een derde werk zou vinden, een derde naar het OCMW en een derde zonder uitkering zou vallen, blijkt een assumptie die op niets gebaseerd was“, aldus Moons.

"De doelstelling van 80 procent werkzaamheidsgraad is simpelweg onhaalbaar zolang Wallonië op minder dan 68 procent blijft steken en geen echte jobs creëert”, gaat Moons verder. “Eerst werden onze kritieken weggelachen. De cijfers spreken nu voor zichzelf."

“Wallonië kan zijn eigen laksheid doorschuiven naar de Vlaamse belastingbetaler”

Het Kamerlid benadrukt dat de regionale kloof structureel is, en niet toevallig. Terwijl Vlaanderen met een gezonde arbeidsmarkt een deel van de werklozen kan opvangen, heeft Wallonië met 40.000 vacatures gewoonweg te weinig jobs voor al die mensen die tientallen jaren thuiszaten. Waalse OCMW's verklaren zelf dat medewerkers ziek worden door de hoge werklast en vele aanvragen. “Zolang het arbeidsmarktbeleid federaal georganiseerd blijft, kan Wallonië zijn eigen laksheid doorschuiven naar de Vlaamse belastingbetaler”, aldus nog Moons.

"De dopstop zonder jobs is geen hervorming, het is een verschuiving van de rekening", besluit Moons. "Wij pleiten al jaren voor de volledige regionalisering van het arbeidsmarktbeleid, een economisch beleid dat échte banen schept en strengere controle op activering van wie kan werken. Zo creëer je werk voor mensen, in plaats van hen van werkloosheid naar leefloon te laten muteren.”

https://www.vlaamsbelang.org/nieuws/dopstop-zonder-jobs-een-doorschuifoperatie