Ową moc Maria manifestuje, zstępując wraz z Synem w asyście archaniołów z szańców Jasnej Góry ku przerażonym wrogom Polski i Kościoła: Turkowi, Tatarowi, Szwedowi oraz bolszewikowi, ukazanemu w meloniku i garniturze, ukrywającemu pod pazuchą rewolwer. Leżące na ziemi sztandary - turecki i szwedzki - symbolizują zwycięstwo nad innowiercami. Ukazana w tle oddalająca się kawaleria stanowi zapewne nawiązanie do odwrotu Armii Czerwonej po klęsce w bitwie warszawskiej.

Zwycięstwo nad bolszewikami, które część opinii publicznej przypisywała interwencji Marii, zainspirowało renesans mitu przedmurza chrześcijaństwa. Madonna, ukazana jako Matka Boska Częstochowska, miałaby sprawować szczególną opiekę nad Polakami jako narodem wybranym do obrony wiary i cywilizacji zachodniej. Poranione armatnimi kulami jasnogórskie szańce są zatem symbolem roli Polski i narodowego przeznaczenia, które - na co wskazuje wybór postaci z różnych epok - pozostaje niezmienne mimo upływu czasu.

W katowickim kościele odwołanie do mitu antemurale christianitatis miało szczególne znaczenie. Dla wielu wiernych katolicyzm stanowił podstawę tożsamości, zaś poczucie narodowe nie miało większego znaczenia. Inicjator powstania obrazów - ks. Emil Szramek - przy użyciu środków wizualnych komunikował, że przynależność do narodu polskiego, obdarzonego przez Boga szczególną misją, wiąże się dla katolika ze szczególnym prestiżem. Ta strategia nacjonalizacji górnośląskich katolików w duchu polskim wykorzystywana była już w okresie plebiscytowym, kiedy użył jej w swej agitacji ks. Teodor Kubina, poprzedni proboszcz parafii mariackiej.